معمارها بايد بسازند.
به اعتقاد من يکی از دلايل کم اهميت شمردن معماران در جامعه ايرانی فرو رفتن ما معماران در لاک استوديو و پشت کامپيوترهاست. معمارها اگر میخواهند موثر باشند بايد کلاه کارگاه بپوشند، حسابداری و اقتصاد ياد بگيرند. این جمله را از من داشته باشید: هیچ کس طرح شما را بهتر از شما اجرا نمیکند!
اين بدان معنا نيست که کار استوديويی تعطيل، نه! به گمان من، اين کارها مربوط به زمان عصر و استراحت است. اتفاقن معمارها بايد عکس بگيرند، موسيقي بياموزند، نقاشی کنند، موزه بروند و ... اما نبايد از این راه پول در بياورند.
حيف است که شهرها و ساختمانهای ما اينطور ساخته شود، حالی که این همه درس خوب ساختن خوانده ایم، و این همه مصالح (بخوانید منابع ملی) در کشور به هدر برود. مردم فکر مي کنند ما برای نقاشی (یا حداکثرش طراحی نما!) ساخته شده ايم و مهندسان عمران برای اجرا! اين فکر را بايد عوض کنيم. آنها بايد ببينند که ما شايسته ترين کارشناسان در امر ساخت هستيم در عین حال که اين کار برای خود ما هم مزايای اقتصادی دارد.